1001 duiken: Bonaire revisited

Woensdagavond 5 november was het dan eindelijk zover. Wij (Wim, Margot, Fred en Ineke) vertrokken met KLM naar Bonaire. De reis die toch wel ruim 10 uur duurde zijn we redelijk doorgekomen, de meeste van ons hebben toch aardig wat kunnen slapen (Margot iets minder, maar die was druk bezig Wim zijn handtekening te vervalsen teneinde zijn creditcard te kunnen gebruiken, terwijl ze toch pas echt op de 12e jarig was!).

Bij aankomst bij het Eden Beach Resort om ca. 5:30 uur was er helaas niemand om ons te ontvangen. Na diverse pogingen om de hostess te pakken te krijgen, welke dus niet lukten, gewoon maar afgewacht tot er iemand zou komen. Wel eerst enkele bewoners van het complex wakker gemaakt omdat in het begin niet geheel duidelijk was hoe het alarm van de auto werkte. Gelukkig waren deze Belgen toch al van plan een ochtend duik te maken…… Alhoewel waren het wel Belgen?

We hadden gelijk een voorproefje van de muggen ofwel de muggen hadden een voorproefje van ons. Fred was toch wel favoriet onder de muggen en zijn bijnaam werd dus al gauw spotted Fred. Na ca. 1˝ uur werden we naar onze appartementen gebracht. We hadden wel mazzel dat we de beneden appartementen toegewezen kregen, geen gesleep met de duikspullen en we konden buiten zitten, hoewel we ons daar niet veel tijd voor gunden.

De accommodatie was perfect, zeker ons appartement. Dit lag op een steenworp afstand van het water en direct naast de duikschool. Voor ons (op het strand dus), lag Bongo's Beach Bar and Restaurant, een eetgelegenheid waar we dagelijks ons ontbijt gebruikten, maar ook terecht konden om onze lunch en andere eet- en/of drinkbehoeften te bevredigen.

We hadden maar liefst 7,5 duikdagen te gaan en namen ons voor eens flink wat te gaan duiken. Nou dat is redelijk gelukt zou ik zo zeggen. Margot 25, Ineke 24, Wim 23 en Fred iets minder vanwege de oren.

De duikschool Wannadive Bonaire wordt nog steeds gerund door Roeland en consorten. Roeland hadden we tijdens ons eerste bezoek aan Bonaire (2000) al leren kennen en deze bleek nog even enthousiast te zijn als toen. De duikschool zit nu op een veel betere locatie. Opmerkelijk aan Roeland is wel dat hij iedereen vanaf de kennismaking steeds bij voornaam wist te noemen, wat toch wel vermeldenswaard is!

Ondanks het feit dat ene heer Cousteau toch wel verplicht was in het zwembad een checkduik te maken, werd ons (gelukkig) die moeite bespaard.

De duiken waren de moeite waard. Veel spotted eagle rays, verschillende soorten schildpadden, tarpons en zelfs een sting ray. Natuurlijk veel mooi koraal en prachtige sponzen met daartussen heel veel murenes en last but not least zeepaardjes en frogfishes.
Het duikmes dat door Fred werd verloren en door Wim en Margot teruggevonden werd helaas niet meegenomen! Ach ja, wat moet je ook met zo'n oud verroest duikmes!

Shortie Wim (bruine benen, witte kont) vond het eerste zeepaardje. Nou zeg maar gerust paard, Margot ging hem nog net niet zadelen! Een genot om te zien, zeker voor Fred, wiens eerste exemplaar dit was.

Ook weer een bezoek gebracht aan Sorobon, net als in 2000 nog steeds behoorlijk zwaar, maar na even zoeken een redelijk eenvoudige toegang gevonden, zonder zee-egels. In tegenstelling tot Wim die al eens boven water er achter kwam dat z'n fles niet open stond, was Ineke nu al op 7! meter en moest ze even aan de octopus van Fred, maar het zou weer een fantastische duik worden met spotted eagle rays, tarpons, schildpadden en grote scholen roofvissen. Jammer dat de stekken aan de oostkust zo moeilijk te bereiken zijn. Fred ging nog even op zijn plaat nadat hij Margot een handje had geholpen bij het verlaten van het water en bij Salt City ging Margot onderuit omdat ze Wim en Ineke wilde helpen die door een golf bovenop de rotsen gesmeten werden. Het was gelukkig de laatste duik. We waren toen inmiddels al behoorlijk gehavend, mede door onze (Margot's en Ineke's) voeten die overal open plekjes begonnen te vertonen, en door deze valpartij liepen we nog meer schaafwonden op.

We zijn nog een dag met een boot maar Klein Bonaire geweest. De eerste duik werd door Menno, de kapitein van de Freediver, begeleid. Vlak onder de boot zagen we meteen al een spotted eagle ray. De tweede duik werd een zogenaamde stroom duik. Weinig stroming, maar wel heel mooi met diverse schildpadden, die zich voor EdF schuil hadden gehouden.

De Salt Pier, die we tijdens ons eerste bezoek in 2000 niet hadden aangedaan, hebben we ditmaal twee keer bezocht. Een keer overdag en een keer 's nachts. Overdag was het een schitterende duik, heel veel scholen vissen tussen de mooi begroeide pilaren van de pier. 's Nachts waren deze mooie scholen blijkbaar elders en viel de duik dus enigszins tegen. Ook de Town Pier hebben we 's avonds bezocht. Hier mag alleen onder begeleiding van een gids gedoken worden. Dit hadden we het liefst alleen gedaan natuurlijk. De palen van de pier zijn werkelijk schitterend begroeid met sponzen, koraal en anemonen. Ook werden we naar de zeepaardjes geleid maar het geheel had toch wel iets weg van een toeristische attractie.

Het huisrif, waar Wim het zeepaardje had gevonden, was ook de moeite waard. Beneden op 30m lag een wrakje met daarnaast een vlakte met gardeneels. We hebben daar ook de frogfishes gevonden. Tijdens een nachtduik werden we constant begeleid door 2 grote tarpons, die het licht van de lampen gebruikten om op een eenvoudige manier een lekkere maaltijd bij elkaar te sprokkelen. Zo nu en dan schrok je je een ongeluk, dan zwommen ze ineens op een tiental centimeters naast je. Zeker de ochtendduiken waren heel speciaal met de lichtinval in het water. Jammer dat Margot zo snel door haar lucht heen ging. Maar ja dat iemand je een 8 liter fles meegeeft in plaats van een 12, daar kan je natuurlijk ook niets aan doen. Het was nogal vroeg ja!

Margot had het genoegen op 12 november haar zoveelste verjaardag te kunnen vieren en had, in tegenstelling tot de verwachtingen, Magda's cadeautje tot die dag kunnen bewaren. Hierdoor kwamen we donderdagavond na de shopmiddag, waarbij de benodigde t-shirts weer werden aangeschaft, en de rumparty bij het duikcentrum van Wannadive bij de pier "noodgedwongen" weer terecht bij eetcafe "De Tuin" waar we heerlijk hebben gegeten (en gedronken). Helaas bleek het niet mogelijk Magda en Erik te kunnen e-mailen (in verband met het ontbreken van een of ander wachtwoord). Desondanks hebben we er nog maar een op genomen! Weer terug aangekomen bij Bongo's besloten we op de laatste avond toch maar een heerlijke cocktail te bestellen, duiken zat er tenslotte niet meer in!

Al met al een heerlijke relaxte vakantie waar we met veel voldoening op terug kunnen kijken.

Fred en Ineke

Terug naar reisverhalen