Clubvakantie 2001: Egypte

Door Léon van der Meij

Donderdag 15 november, kwart over zeven 's ochtends. Op Schiphol verzamelen zich 18 Scuba Libre-leden met grote zware tassen voor de vlucht naar Hurghada. De meesten hebben de luciferstokjes nog tussen de ogen. Maar daardoor niet minder enthousiast over de komende week.
Als groentje onder de clubvakantiegangers kreeg ik de eervolle en zware taak om het verslag te schrijven. Hierbij mijn impressie van een week vol hoge golven, witte gezichten, Harry Potter, foto- en videobeelden, 'kijke-kijke-nie-kope', zon maar vooral van veel onderwaterplezier.

Zoals gezegd…..3 uur voor vertrek verzamelde iedereen zich op Schiphol. "Vanwege de extra veiligheidsmaatregelen een uur eerder", werd ons verteld. Hmmmm, waarschijnlijk kost het veel tijd om te zorgen dat iedereen z'n veiligheidstoeslag betaalt..…want verder was er van extra maatregelen niet veel te merken.

In het vliegtuig had ik het geluk bij de nooduitgang te zitten….dus lekker onderuit begon ik aan m'n Potter…deel 3. Net als m'n buurman (deel 1) en zijn buurman (deel 2). Hoezo voor kleine kinderen? Ook op de boot bleek dat, toen het boekengeschut uit de verschillende tassen kwam, er meer Potter-fans onder de duikers waren. Over boeken gesproken: meneer de Frankrijker was wel bijzonder onder de indruk van het boek van Marlies: "Het seksuele leven van Catherine M.". Hmmmmm.

In Egypte werden we opgewacht door Hisham, onze lokale reisagent en 'vriend' (wat heb je toch veel vrienden in een land als Egypte). Na een mooi promo-praatje zette hij ons bij het hotel af. Three Corners Village, in het centrum van megapool Hurghada, was voor de komende 4 dagen onze thuisbasis. Het was bijzonder rustig in het hotel, vandaar dat we alle aandacht van de obers hadden. Dit was bijzonder leuk voor Wim (ehhh, je vond het toch wel leuk, Wim?), die op z'n verjaardag getrakteerd werd op ballonnen, taart en "happy birthday" in drie talen. En op een verkleedpartij als Toetanchamon en Nefertite.

Vanuit het hotel hebben we 3 dagtochten gemaakt. De eerste duik was een openbaring….na het koude en donkere Nederlandse water. En zeker na onze laatste duik, bij de Groene Heuvels, waar een telefoontoestel het hoogtepunt was. Een watertemperatuur van 25 graden (kun je je voorstellen dat de instructeurs daar al over een droogpak spraken?), zicht van 25 meter en alle kleuren van de regenboog.

Gedurende die dagen nog een aantal duiken gemaakt, waarbij ik de eerste nachtduik toch wel de bijzonderste vond. Op het huisrif zag ik m'n eerste octopussen en sepia's. Wat een schitterende beesten zijn dat. Het einde van die eerste nachtduik was alleen minder leuk: door problemen met klaren kregen m'n oren een behoorlijke optater, waardoor ik de volgende dag wat rustiger aan moest doen. Maar gelukkig verder geen grote problemen ondervonden.

Meer problemen gaf het weer…..althans voor enkelen van ons. De eerste 3 dagen was er behoorlijk veel wind…en dus hoge golven. Wat leidde tot veel onvrijwillige offerandes aan Neptunes. Ondanks dat hebben we toch een aantal mooie duiken gemaakt. Zo werden we de 2e duik al verblijd met een (wat neurotisch rondjes zwemmende) white tip. Voor de nieuwsgierigen onder ons: Erik de Frankrijker heeft Jaws op de gevoelige (video)plaat vastgelegd. Naast het onderwaterleven waren de duikers ook een gewild object van onze amateur-Jan de Bont. De wildste achtervolgingen en ontsnappingen.

De tweede dag maakten we een duik bij Turtle Bay, één van de mooiste koraaltuinen van de Rode Zee. Onze duikgids vertelde tijdens de briefing dat het kanaal dat toegang gaf tot deze tuin zeer makkelijk door te komen was. Toen de eerste mensen bij het begin aankwamen, direct omkeerden en maar onder de boot verder doken, bleek dit toch wel heel ver van de werkelijke situatie af te liggen. Met veel ploeteren, hard vinnen en af en toe aan een rots hangen om uit te puffen, haalde uiteindelijk toch een paar mensen het einde van het kanaal. Helaas vroeg deze actie zoveel van de luchtvoorraad dat maar één koppel de tuinen nog een halve minuut gezien heeft.

Maandagochtend was het zover: het begin van de 3-daagse live-a-board. De harde wind was de dag er voor al gaan liggen, waardoor we als over een spiegel richting het noorden vertrokken. Hoewel ook de Giannis D. (oftewel het 'wood wreck') zeer mooi was, was het hoogtepunt toch wel de 2 duiken op de Thistlegorm. Het Engelse transportschip, gebombardeerd in het begin van WOII, ligt nog in goede staat op de bodem.

Met haar lading, bestaande uit BSA motoren, trucks, munitie en, onmisbaar in elke oorlog, duizenden Wellington laarzen, nog bijna geheel in originele staat. Nadat we na de wrakken nog een paar mooie rif- en nachtduiken hadden gemaakt was het woensdagmiddag al weer tijd om terug te keren. Eind van de middag waren we weer terug in de haven van Hurghada, alwaar we, uitgeput van het luieren, genoten van de laatste maaltijd van de perfect kokende Mohammed.

De laatste krachten (en het over(ge?)wicht van EdF) waren nodig om de koffer van Erik en Jolanda dicht te krijgen. Want Jolanda en haar zus Michelle waren meer aanhangers van de kreet 'kope-kope-nog-meer-kope'.

Meestal houdt een vakantie(verhaal) dan op…..want wat voor interessants is er nu te vertellen over de terugreis? 5 Scuba Libre-leden, altijd al eigenwijs, dachten daarom "laten we dat maar eens veranderen". En wisten met veel moeite hun vakantie met 6 uur te verlengen. Hisham, onze lokale reisagent en toch niet zo grote vriend, bleek vergeten te zijn de terugreis te herbevestigen. Oftewel: voor 5 mensen bleek er geen stoel beschikbaar te zijn op de vlucht van 14.00u. Dankzij een oplettende Neckermann-agent waren er gelukkig wel 5 plekken op de vlucht van 19.30u, zodat ook deze 5 vakantiegangers weer voet konden zetten op Nederlandse bodem.

Terug naar reisverhalen