1001 duiken: Zand tussen je tenen

En in je oren, je neus, je bed, je automaat en je camera als je niet uitkijkt. Verbazend zo’n bedoeïenentent. Een volk dat al vele generaties in de woestijn leeft en nog steeds geen zanddichte tent kan maken. Hiermee wel meteen de enige klacht op tafel gegooid. Hebben we dat ten minste gehad. En het was minder erg dan het leek. Na een keer vragen of de tent niet wat beter opgezet kon worden kregen we een andere. Met elektrisch licht: ‘poef’.

Verder een prima weekje achter de rug. Alles perfect geregeld door Diving Hollidays. Op het vliegveld in Hurghada netjes opgehaald en per taxi in circa 3 uur, met 120 km/uur, maar zonder licht, zuidwaarts, naar Marsa Shagra. Daar snel een drankje, chauffeur wisselen en nog een half uurtje verder naar Marsa Kanari Nakari waar zelfs om 1 uur ‘s nachts nog een complete driegangen maaltijd klaar staat. De manager, Hani, heeft het goed met ons voor. Ondanks de reservering en de overvloed aan lege tenten worden we in een huisje gestopt. Jammer dat het toen niet zo hard waaide. M. Nakari is, vergeleken met M. Shagra, een klein kamp. Slechts 5 Engelsen en 5 Duitsers en meer dan 10 man staff. De Duitsers blijken ook nog al snel te vertrekken naar het andere kamp. Alleen een Française komt de gelederen nog versterken.

Voldoende rust, ruimte en voedsel derhalve. Het eten is basic maar met zorg bereid. ’s Middags een warme hap en ‘s avonds altijd soep, een warme maaltijd en dessert. En niet te vergeten de 4 o’clock cake. De kampbewaarders vriendelijk en behulpzaam, het water 24°C, de lucht onbewolkt en het huisrif mooi, zij het niet zo mooi als in M. Shagra. Enige jaren geleden is na er een hoosbui (dit gebeurt zo eens in de tien jaar) een enorme golf zoet water met slib de zee in gestroomd waardoor een deel van het ondieper gelegen rif is afgestorven. Toch erg mooi en met name de nachtduiken zijn geweldig.

Het duiken is in beide kampen onbeperkt en goed geregeld. In de duikhut aan het strand liggen altijd volle flessen. Je kan duiken op het huisrif, waarbij je gewoon te water gaat en heen en weer peddelt, maar je kan je ook met de zodiac laten wegbrengen en / of op laten halen. De zodiacs staan van zonsopkomst tot zonsondergang tot ieders beschikking. Daarnaast kan je ‘s morgens en ‘s middags met een truck mee naar verder weg gelegen duikstekken of kan je met een boot naar Elphinstone of Dolphinhouse. Alleen voor deze boten zijn er extra kosten, zo’n $35 per dag. Verder is met uitzondering van het bier alles gratis.

Sanne’s tweede duik aldaar was haar honderdste duik. Dit kon natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan en Hani liep al de hele dag te gniffelen over de ‘surprise’, niet geheel tot genoegen van Sanne.

Toen we na de nachtduik om een uur of half 9 aanschoven voor het diner, bleek iedereen te hebben gewacht. De ‘surprise’ kwam bij het dessert. Een joekel van een taart met één kaarsje. De eerste honderd. Erg leuk en we hebben beloofd dat als we ooit de duizend mochten halen, dat we die bij hem komen doen. Dit kan echter nog even duren, en zo lang zullen we zeker niet wachten alvorens een keer terug te gaan.

Vanuit M. Nakari naar Dolphinhouse geweest. De bedoeling was om te snorkelen met de Dolfijnen en daarnaast een tweetal duiken te maken. Het duiken is gelukt. Het snorkelen met de dolfijnen beperkt zich in de meeste gevallen tot een soort drijfjacht, waarin de prooi (zo’n 20 dolfijnen) de jagers (een grote hoeveelheid snorkelaars en aantal zodiac’s) hun staart laat zien. Daar doen we niet aan mee. De dolfijnen na verloop van tijd trouwens ook niet meer.

De duiken bij Dophinhouse waren de moeite waard. Door een labyrint van gangen van het koraaleiland. Als laatste van het groepje kun je niet verdwalen: gewoon het stofspoor volgen. Dit is trouwens de enige duik geweest dat we andere duikers zijn tegengekomen, alle andere duiken waren we alleen met ons eigen clubje. Na drie dagen ‘verhuisd’ naar M. Shagra. Een stuk groter dan M.Nakari, een mooier huisrif, goed eten, maar wat minder sfeer. Hoewel.

Het huisrif bood een grote variëteit aan leven. Daarvoor hoefde je in ieder geval niet met de truck of boot weg. Een grote hoeveelheid naakt (-slakken, jammer jongens) waaronder uiteraard the Spanish Dancer, maar bijvoorbeeld ook de Groothoorn Nembrotha, Rode Zee Chelidonura en Geringde Chromodoris. Verder kleine Whitespotted Octopus, Cuttlefish, Brotula, grote, vrij zwemmende Murenes, Tritons, Krokodilvis, Mozes Flounder, Blue Spotted Stingrays en ga maar door. De enige Schildpad in twintig duiken zagen we op het huisrif. Er is zelfs een Spotted Eagleray gesignaleerd, zij het helaas niet door ons. Mooie koralen en sponzen, een grote verscheidenheid aan koraalvlinders, dokters- en trekkersvissen, zee-egels, anemoonvissen etc., voor elk wat wils.

Voor de haaien moest je echter de boot in, naar Elfinstone. Toen was het echter al gaan waaien, en flink ook. De grote boten waren al gecancelled, maar met de zodiac durfden ze het nog wel aan. Volgens mij ook nog maar net. De golven waren meters hoog en het tochtje dat normaal maar een kwartiertje duurt nam ruim het dubbele. Maar de stuurman was top, de GPS deed zijn werk (het is een rif dat net niet boven water uitsteekt) en met kramp hangende in de touwen hebben we het toch gered. Het was de moeite waard.

Elfinstone is een recht opstijgend diep rif in volle zee en het stroomt sterk. Enige ervaring is gewenst, ze vragen minimaal 50 duiken voor je mee mag. Gekke Ally (prima vent in, maar onmogelijk boven water) gaat diep, als je wil tot 56 meter, dan een grot door en dat twee keer per dag. Dat wilden we dus niet, 40 vonden we wel zat. Vrij regelmatig worden er Hammerheads gezien. Wij moesten het doen met een Whitetip, een grote Napoleon, scholen Barracuda’s, Joekels van Murenes, grote scholen van van alles en nog wat en een geweldig onderwaterlandschap. Maar de wind deed het hem wel.

Omdat je niet al die tijd met je setje om op die rand kan blijven zitten moest het setje op de plaats aangekomen nog aan. Dat was vrijwel geen doen en koste Sanne bijna een paar tenen (sorry lieverd). Dan allemaal tegelijk met een leeg vest overboord en meteen door naar beneden. Achter de bubbles van Ally aan die, zoals hij al had voorspeld, als een baksteen uit zicht verdwenen was. Hij is namelijk ook nog eens zo dik dat hij anders met de stroming meegaat.

Jammer dat het ‘s nachts nog harder ging waaien en de volgende dag ook de zodiac niet meer ging. Toen begon het trouwens ook wel wat troebel te worden onder water.

Ondanks de overdosis zand weten we het zeker: volgend jaar gaan we weer.

Rokus

Terug naar reisverhalen