Vakantie in Maleisië

Omdat Karin en Erik ons al een paar keer hadden gevraagd wanneer we nu eens bij hen op bezoek kwamen, besloten we dit jaar te kijken wat we konden regelen voor onze zomervakantie. Natuurlijk zou er dan ook gedoken moeten worden en wel op Sipadan en Kapalai.

Via Internet probeerden we aan tickets te komen en dat viel ons vies tegen, er waren alleen nog vrij prijzige tickets te koop.
Dan toch nog maar een jaartje wachten en gewoon met de tent op vakantie. Niet dus, want in Duiken lazen we dat Sipadan aan het eind van het jaar gesloten zal worden. Dat betekent dat er niet meer gelogeerd mag worden op het eiland om de schildpadden die daar hun eieren leggen niet te storen. Er mag nog wel gedoken worden via dagboten die dan vanaf Kapalai of Mabul heen en weer varen. Omdat ik nu juist persé op Sipadan wilde verblijven toch maar weer geprobeerd of we nog iets konden regelen.

Van Magda hadden we een folder over Maleisië gekregen, via Duikvaker, van het reisburo Talisman in Dordrecht.
Na een telefoontje met dit en dit willen we, wat kunnen jullie voor ons doen, was het vrij snel geregeld.

Op 9 juli zijn we vertrokken en op 10 juli om 6 uur in de ochtend stond een niet geheel uitgeslapen Pluk ons op te wachten. Dat wachten duurde wel even want onze duiktas kwam niet van de bagageband rollen. Korte paniek, maar al snel werd ons verteld dat de tas in Amsterdam was blijven staan en de volgende dag zou arriveren. En dat gebeurde gelukkig ook. Met onze huurauto zijn we achter Erik aangereden naar hun huis, ongeveer 45 minuten van het vliegveld vandaan. Daar troffen we naast de rest van de familie Heijstraten ook Astrid en Sjaak met hun dochters aan, die wij al vaker ontmoet hadden in Alphen. Met zijn elven zijn we toen direct weer vertrokken voor een 2-daags bezoek aan de theeplantages van Cameron Highlands. Na een gezellig, maar druk weekend vertrokken de Alphenaren naar een andere bestemming en gingen wij met Karin en Erik, Tia en de kids mee naar huis. Het was erg leuk om te zien hoe ze wonen en werken in dit voor ons onbekende land. Erik heeft ons nog een middag meegenomen naar een project waaraan hij momenteel werkt. Het werd ons daar duidelijk dat hun werk veel meer inhoudt dan ' iets met groenvoorziening'. Erik zelf noemt het inrichten van de openbare ruimte en daar komt echt van alles bij kijken, zoals infrastructuur, bestrating, meubilair enz.enz. Als afsluiting zijn we nog een weekend in Melakka geweest, een oude Hollandse kolonie, met veel leuke restaurantjes, gezellige kroegen en veel souvenirs.

Op 19 juli zijn we doorgevlogen naar Borneo en hebben toen 6 nachten op Sipadan en 3 nachten op Kapalai doorgebracht.
Het duiken op Sipadan was echt spectaculair. Je begon de dag met diepe duiken om groot spul te kunnen zien, en je mag wel zeggen dat dit gelukt is. Bij Barracuda Point hebben we het geluk gehad een Whale-shark te ontmoeten. Dat was in een duik met een klein groepje: Jinky onze vrouwelijke gids, John een Ier uit Amerika en wij. De Whale-shark was circa 5-6 meter groot en bleef minutenlang bij ons. Indrukwekkend zoals hij (zij?) met zijn (haar?) enorme bek op je afkomt. Ik weet dat het niet mag maar ik moest hem (haar?) gewoon even aaien. In diezelfde duik zagen we verder ook een grote voshaai en een paar luipaardhaaien. Jinky en John zagen ook nog 2 manta's. Allemaal in 1 duik! Onze zeer ervaren gids moest van opwinding al na 35 minuten naar boven omdat ze door haar lucht heen was …..
Ze vertelde dat dit voor haar ook pas de 2e ontmoeting met een Whale-shark in 12 jaar duiken was. Iedereen was dus behoorlijk jaloers op ons. Dat werd nog erger toen we 's middags op een diepte van 15 meter de Whale-shark opnieuw troffen. Verder hebben we ontelbare grote schildpadden gezien, iedere duik white-tips, reusachtige scholen Jacks (100.000?) en barracuda's (enkele duizenden).

De gebruikelijke vissen die je elders tegenkomt zie je hier natuurlijk ook, maar dan heel vaak in grote scholen. Ook op Kapalai hebben we mooie duiken gemaakt met o.a. mandarijnvisjes, frogfish, spookmurenen en veel kleurrijke slakjes. Maar Wim en ik zijn toch meer van het grote spul. Helaas was het zicht op Kapalai een stuk minder. Bij een duik met twee Japanse stellen zagen we hoe de beide dames angstig hun partner opzochten toen het zicht minder dan 5 meter werd. Zeker nooit in Nederland gedoken! Ik heb Wim er wel voor moeten pushen, maar ik heb mijn 300e duik op Kapalai kunnen loggen. Toch leuker dan in Zeeland, niet waar?

Als afsluiting van de vakantie zijn we nog 2 dagen in een lodge in een natuurpark geweest en hebben daar de Oerang Oetangs en de Nederlandse neusaapjes (genoemd naar de Nederlandse missionarissen met hun blijkbaar grote neus) gezien.
Al met al een heerlijke vakantie waaraan we nog vaak terug zullen denken, en met de clubvakantie naar de Malediven alweer in het vooruitzicht kun je wel stellen dat het leven zo slecht nog niet is.

Margot




Terug naar reisverhalen