1001 duiken: 24 uur in de Straat van Tiran

Dit jaar hadden we besloten om twee weken naar Egypte te gaan en de tweede week een live-a-board te doen op de MY Juliet. Op 29 juni gingen we dan ook aan boord en na eerst een aantal dagen duiken gemaakt te hebben bij Ras Mohammed en de Dunraven, vertrokken we naar de Straat van Tiran, waar Jackson, Woodhouse, Gordon en Thomas rif liggen.

Gezien de periode dat we in Egypte waren, betekende dat een enorme hitte, maar ook een grote kans op wat grotere vissen. Op 3 juli kwamen we aan in de Straat van Tiran. Op de dag maakten we een aantal duiken op de riffen en toen besloten ook maar eens een zogenaamde sunset-duik te maken. Dit zou gaan gebeuren op Woodhouse. Omstreeks 18.15 uur lagen we in het water maakten we een heel ontspannende duik langs het rif. Eerst langs een zandbed en later, tegen het einde van de duik, langs een steile wand.
Rob wilde graag wat opnames maken met de camera en zwom een beetje vooruit om vooral niets te missen. Plotseling dook vanuit het niets, enkele meters voor de camera, een witpuntrifhaai op, die gelijk weer naar beneden dook en vervolgens tot zoŽn vijf meter naderde om alles goed te bekijken. De groep, allemaal Zwitsers met zeer weinig ervaring, sommigen hadden net hun OW afgerond, waren vlakbij en na een snelle blik op de groep, bleek dat dit allemaal zeer angstige oogjes waren, die voor zover mogelijk elkaar stevig vasthielden.

Gelukkig was de haai niet zo snel in zijn bewegingen, zodat hij of zij gemakkelijk te filmen was. Korte tijd later vertrok de witpuntrifhaai weer naar dieper gelegen water. We waren inmiddels aangeland op zoŽn 7 meter diepte en het zou niet lang meer duren voordat de eersten hun safety stop zouden gaan maken. Vanaf de oppervlakte dook een donker gevaarte op dat vlak voor ons verkoos om toch maar de diepte in te gaan. Doordat de haai tegen het licht zwom was het een silhouet herkenning. Het was een luipaardhaai. Kort hierop eindigde de duik en na vier duiken op de dag was dit wel even genoeg voor vandaag.

De volgende ochtend omstreeks 06.30 uur was er luide muziek te horen aan boord, hetgeen betekende opstaan en gereed maken voor de eerste duik van die dag. We zouden aan de oostzijde van Jackson op zoek gaan naar hamerhaaien. Het was immers de tijd ervoor. Aan de gezichtjes van de Zwitsers te zien, vonden ze 1 ontmoeting met een haai wel voldoende. Alleen hun instructeur besloot op een andere boot mee te duiken. Had hij dus beter niet kunnen doen. Aan de oostzijde van het rif doemde bijna aan het eind van de duik de eerste donkere silhouetten op van hamerhaaien. Een beetje uitzwemmen naar het blauwe en wat dieper gaan leverde een confrontatie op met een groep van ongeveer 17 hamerhaaien. Rob bleef maar filmen en Riana, dicht bij hem, hield voortdurende de diepte in de gaten, welke inmiddels al weer zoŽn 30 meter bedroeg.

Nadat de groep ogenschijnlijk vertrokken was, doken er nog twee hamerhaaien op, die gezien hun gedrag, duidelijk wilde maken aan ons, tot hier en niet verder. De grootste van de twee, zoŽn 4 meter, naderde tot op een paar meter en zwom, al kronkelend en met de borstvinnen naar beneden, weer weg achter de groep hamerhaaien aan. Toen we ons omdraaiden zagen we nog net het rif achter ons en een groot deel van de groep was al teruggezwommen naar het rif. Kennelijk was deze confrontatie iets teveel voor ze geweest. Na de duik was er uiteraard veel plezier over hetgeen ze gezien hadden, maar ook een heleboel leedvermaak naar hun instructeur die nou net bij deze duik besloten had met een andere boot mee te gaan duiken.

ZoŽn 2 uur laten plonsden we weer het water in, ditmaal gebracht met een Zodiac. De divemaster Muhammed, keek nog even naar de vlagbaarzen voor de stroming en begon gelijk te roepen: "Shark, shark." Vlug het hoofd onderwater en jawel op een zandbed vlak onder ons lagen 3 witpuntrifhaaien te slapen en een vierde zwom rondjes. Gelijk met een noodgang de diepte opgezocht en de camera in werking gesteld en de luchtbellen achter het filter verwijderd en filmen maar. Toen Rob de haaien op het zandbed genaderd was tot zoŽn 5 meter, begonnen ze langzaam wat te zwemmen, maar het echt verlaten van hun "bed" wilden ze niet. Hierdoor konden vele mooie plaatjes geschoten worden. Na zoŽn minuut, de groep Zwitsers was inmiddels ook ter plaatse gekomen, zwommen de haaien weg.

Korte tijd later kwamen er nog twee witpuntrifhaaien aanzwemmen uit een andere richting. Deze hadden minder zin in het fotomodel spelen en zwommen gelijk weer door.

Omstreeks 17.30 uur gingen we het nog een keer proberen bij sunset en wel op Gordon. We kwamen gelijk bij een zandbodem met veel mooie koralen en op zoŽn 20 meter diepte begon een dropp-off. Riana zwom aan de rand van de dropp-off. Rob zwom wat meer naar het rif om daar wat opnames te maken. Plotseling begon Riana erg druk te doen. Gaf het haaienteken en daarbij spreidde ze haar armen om "groot" aan te geven. Nog net zagen we de haai met het strepenpatroon, een tijgerhaai, van zoŽn vijf meter, bij Riana langszwemmen op enkele meters en weer verder zwemmen. Muhammed zag het ook en hield gelijk in. Hij wilde kennelijk niet achter de haai aan. Hier had hij helemaal geen zin in. We waren eigenlijk allemaal te overdonderd om er verder bij na te denken, maar hielden wel alles goed in de gaten. Kort hierop kwam er nog een tijgerhaai, duidelijk kleiner dan de eerste. Ook hielden we, verstandig, wat meer dan gebruikelijke afstand.
Vorig jaar waren er ook al tijgerhaaien bij Gordon gesignaleerd en toen waren ook alle snorkeltrips afgezegd naar Gordon. Een wijs besluit gezien de reputatie van de tijgerhaai.

Na de duik werd er natuurlijk veel gesproken over de tijgerhaaien. Iedereen begon nu echt te beseffen wat ze gezien hadden.

In 24 uur hadden we een, voor Egypte, enorme hoeveelheid haaien gezien. Witpuntrifhaaien, luipaardhaai, hamerhaaien en natuurlijk de tijgerhaaien. We hadden dus goed gegokt met de periode en natuurlijk de boot en divemaster Muhammed.

Rob en Riana.

Terug naar reisverhalen