1001 duiken: Zell am See

Het is de zomer van 2003. We hadden gepland om de zomervakantie door te brengen in het Italiaanse Toscane, maar voor we daar zouden verblijven wilden we eerst een weekje in Oostenrijk doorbrengen. Om enigszins uit te rusten en omdat we het hele stuk niet in een keer wilden rijden. We vonden een appartement in het Oostenrijkse Zell am See.

Via internet en de nodige vakantiefolders was ik er achter gekomen dat er in dit zomers rustige dorp (in de winter is dat wel anders) ook een duikschool zit. Dus de duikspullen werden ook meegenomen. Daar aangekomen bleek dit een kleine duikschool te zijn met de minimale bezetting van 1 instructeur die les gaf op dat moment aan 1 cursist. Ik kon de volgende dag met hen mee duiken als ik dat wilde maar om meer te weten was het handig later op de dag nog een keer contact op te nemen. Een speciale duikcursus voor het duiken op hoogte (boven de 300 m) was niet nodig vond de instructeur.

Goed, de volgende dag ging inderdaad door, er bleken nog 3 gegadigden om een duikje in het bergmeer op zo'n 800 m hoogte te maken. Een van hen was een Nederlander die hier ook vaker had gedoken. We gingen met 5 personen in een piepklein bootje met een elektromotor naar de overzijde van het meer. Voordat we aan boord gingen hadden we ons al omgekleed zodat we aangekomen op de duikstek overboord konden rollen om in het water onze uitrusting aan te doen. Nadat iedereen gereed was zijn we afgedaald naar een diepte van ca 18 m. Je kon duidelijk de termocline voelen tussen de 5-6 meter diepte en ik was blij dat ik zo'n watje was om mijn droogpak aan te doen. De oppervlakte temperatuur van het water was ca 23-25 º C en daaronder ging het naar de 8 º C. Het beeld dat je hier onderwater aantreft is gelijk de berghellingen zoals deze bovenwater zijn echter zonder bomen. De rotswanden zijn best interessant maar het boeiendste is de kleur van het licht, licht groen zoals je dat vaker in de bergen ziet van bergmeren. Aan leven zat er niet veel op enkele slakjes, kreeftjes en voorntjes na en na 50 minuten hadden we het wel gezien.

Later in de week ben ik nog een keer met die Nederlander wezen duiken voor de duikschool. We konden hier via de steiger het water in en eigenlijk is het heel eenvoudig, je zorgt dat je de kant eerst links (of rechts wat je wilt) houdt na enige tijd keer je om en kom je iets hoger terug zwemmen. Ondertussen goed om je heen kijkend of je bijzondere dingen als een wrakje of een snoek ziet. En dan de hoogte, op zich is dit niet moeilijk. Je dient rekening te houden met het feit dat je lichaam eerst minimaal een dag moet wennen aan de hoogte. Als je een duik plant hanteer je je tabel en gaat een drukgroep hoger zitten, of je stelt je computer in op de hoogte waar het meer ligt. En na afloop niet direct in de auto springen om de hoogste top in de omgeving te halen. Verder vind ik het leuk om een keer gedaan te hebben, maar de PADI-cursus is naar mijn idee geen must. Met je gezonde boeren verstand bereik je net zo veel en kan het ook.

Oh ja, wat men wel een aanrader vond is het ijsduiken. Ook 's winters is het mogelijk om hier te duiken maar een droogpak met wolletje is dan wel een must. Misschien iets voor de fervente wintersporters onder ons?

Michiel Buijs

Terug naar reisverhalen